In Summer 2008 I accidentally met Homer from whom I got informed about the Klenner’s Protocol. I didn’t start it at that time since I was trying to control my problem through several means here and there (muscle relaxants for spasticity, apritherapy etc.) without discernable results, as it came out. At the time I was in a relatively good condition.

In October 2008 I got worse. All I was able to do was to take my child to school, a 20 min task. All day I had to lie down due to extreme fatigue. Some months after and while getting worse I decided to start the protocol.

First I started the potable vitamins and 15 days after the injectables (B1 and LE). In just one week’s time I felt my forces augment, which went gradually on. 6 months after I went back to work.

In Summer 2009 I was able to get in the sea, aided by my daughter. Now (October 2009) I am able to get in the sea all alone, even in wavy seas and steep shores. I get out of the sea walking while before I had to creep out. Except from the numbness in my hands becoming more intense, I am doing great.

Finally, I am able to wear closed shoes, while previously I could wear only sandals.

Το καλοκαίρι του 2008 είχα γνωρίσει τυχαία τον Όμηρο όπου είχα μάθει για το πρωτόκολλο του Klenner χωρίς όμως να προχωρήσω στην εφαρμογή του επειδή έκανα διάφορες προσπάθειες εδώ και εκεί για να αντιμετωπίσω το πρόβλημά μου (μυοχαλαρωτικά για την σπαστικότητα, μελισσοθεραπεία κλπ) χωρίς ουσιαστικό αποτέλεσμα όπως αποδείχθηκε. Τότε ήμουν σχετικά καλά.

Τον Οκτώβρη του 2008 χειροτέρεψα. Μπορούσα μονάχα να πάω το παιδί μου σχολείο και να το πάρω, συνολική δουλειά 20 λεπτών, ενώ όλη μέρα ήμουν ξαπλωμένος λόγω της μεγάλης κόπωσης που είχα.

Μετά από μερικούς μήνες και αφού χειροτέρευα αποφάσισα να ξεκινήσω το πρωτόκολλο.

Ξεκίνησα πρώτα τις πόσιμες βιταμίνες και μετά από 15 ημέρες και τις ενέσιμες (Β1 και LE). Σε μια μόλις εβδομάδα είδα τις δυνάμεις μου να αυξάνονται γεγονός που συνεχίστηκε σιγά σιγά. Ύστερα από 6 μήνες άρχισα να πηγαίνω στη δουλειά.

Το καλοκαίρι του 2009 κατάφερνα με τη βοήθεια της κόρης μου να μπαίνω στη θάλασσα. Τώρα (Οκτώβρης 2009) μπαίνω εντελώς μόνος μου και μάλιστα σε θάλασσες με κύμα και σε απότομες παραλίες. Εκεί που πριν έβγαινα από τη θάλασσα σχεδόν με τα χέρια να ακουμπούν στο έδαφος τώρα είμαι όρθιος. Αν εξαιρέσουμε ότι τα μουδιάσματα στα χέρια μου μεγαλώνουν, πηγαίνω άψογα.

Τέλος, φοράω κλειστά παπούτσια που πριν δεν μπορούσα να βάλω, φορούσα μονάχα πέδιλα.